چرا باید به سرزمین و میهن دل ببندم در حالی که پس از مرگ سودی برایم ندارد ؟

0 تراز
73 بازدید
آغاز گفتمان آذر 22, 1397 در ایران امروز از سوی ایرانی
درود بر شما.پرسشی دارم: چرا باید دل به چیزی ببندم که پایدار نیست؟ سرزمین، خاک،میهن و... پایدار نیستند.وقتی من بمیرم آیاپس از مرگم سرزمین ایران با من خواهد بود و سودی برایم خواهد داشت؟

1 پاسخ

+1 تراز
پاسخ داده شده آذر 22, 1397 از سوی فرزند ایران (1,883 تراز)

درود بر شما

همانگونه که فرموده اید جهان ناپایدار است و بزرگان گفته اند به جهان ناپایدار دلبستن نادرست است .

فردوسی بزرگ می فرماید :

یکی پند گویم ترا من درستدل از مهر گیتی ببایدت شست

و بینش و آرمان او از اینکه دل نباید به این جهان بست ، همانا دلبستن به سرمایه های مادی و بزرگی خواهی (قدرت طلبی) و آز و رشک در زندگی است که با فرارسیدن مرگ همه نابود خواهد شد و هیچیک بکار آدمی نخواهد آمد . اما نکته اینجاست که نام نیکو و کردار نیک پس از مرگ و با نابودی تن آدمی ، نابود نخواهد شد . مانند نام نیکوی خود فردوسی که پس از گذشت هزار سال همه جا بر زبانها است .

نباشد همی نیک و بد پایدارهمان به که نیکی بود یادگار

بنابراین همه چیز جهان ناپایدار نیست و کردارهای نیکو و در پی آن نام نیکو می تواند پس از مرگ نیز زنده بماند . دوستداشت کشور و سرزمین و در پی آن انجام کارهای نیکو برای سربلندی و آبادی کشور می تواند افزون بر اینکه یاد و نام ما را زنده نگاه دارد ، زندگی بهتری را برای فرزندان خودمان و آیندگان این سرزمین به ارمغان بیاورد . اما اگر هیچ مهری به سرزمین خود نداشته باشیم و در برابر نابودی و ریزش سرمایه های آن هیچ کاری نکنیم ، نه نام نیکی برای خودمان بیادگار گذاشته ایم ، نه سربلندی برای کشورمان و نه سود و آبادانی برای فرزندانمان در آینده .

به سروده ی زیر از ملک الشعرای بهار بنگرید و ببینید که همانند همین پرسش را انوشیروان از یک پیرمرد کهنسال که در حال کاشت درختی بود می پرسد و پیرمرد ایرانی چه پاسخی بدو می دهد :

شاه انوشیروان به موسم دی
رفت بیرون ز شهر بهر شکار
در سر راه دید مزرعه‌ای
که در آن بود مردم بسیار
اندر آن دشت پیرمردی دید
که گذشته است عمر او ز نود
دانهٔ جوز در زمین می‌کاشت
که به فصل بهار سبز شود
گفت کسری به پیرمرد حریص
که: «چرا حرص می‌زنی چندین؟
پایهای تو بر لب گور است
تو کنون جوز می‌کنی به زمین
جوز ده سال عمر می‌خواهد
که قوی گردد و به بار آید
تو که بعد از دو روز خواهی مرد
گردکان کشتنت چه کار آید؟»
مرد دهقان به شاه کسری گفت:
« مردم از کاشتن زیان نبرند
دگران کاشتند و ما خوردیم
ما بکاریم و دیگران بخورند»

این نکته را فراموش نکنید ، همانگونه که ما دوست داریم پیشینیان ما در این کشور کارهای نیک فراوانی کرده بودند و آنرا به ما می سپردند ، آیندگان نیز چنین چشمداشتی از ما دارند و دوستداری ایران زمین ، انگیزه و گام نخست در راه انجام کارهای نیکو برای آبادانی این سرزمین است .

اگر بخواهیم ناپخته بدین پرسش بنگریم باید چنین بپنداریم که فرزندان ما هم پس از مرگ برای ما سودی نخواهند داشت ، پس دوست داشتن آنان نیز بیهوده است . آیا این درست است ؟ روشن است که نه.

...