از چه روی برخی بن های اکنون را به گونه ای دیگر می خانند؟

0 امتیاز
35 بازدید
آغاز گفتمان مرداد 15, 1395 در زبان و گویش از سوی ورجاوند (کاربرِ کوشا) (380 امتیاز)
ویرایش شده مرداد 15, 1395 از سویورجاوند
درود

از چه روی برخی بن های اکنون را به گونه ای دیگر می خانند؟

برای نمونه :

رفتن»رفت»رو (=ro)

شنیدن»شنید»شنو (=sheno)

ولی هنگامی که کارواژه ی اکنون آن ها را به کار می بریم چنین می شود:

می روم (mi ravam) --rav

می شنوم (mi shenavam) --shenav

 

افزون بر آن،بهتر نیست به جای می،از همی بهره بگیریم؟

1 پاسخ

0 امتیاز
پاسخ داده شده مرداد 19, 1395 از سوی ВОСПУҲР (کاربرِ ویژه) (502 امتیاز)
ویرایش شده مرداد 23, 1395 از سویВОСПУҲР
بیقاعدگیها-ی که اندر زبانها ی کنونی میبینیم اندر زبانها ی کهن باقاعده بوده اند. چون برخ-ی زبانان مانند پارسی بیشتر اندازه ساده شده اند بیقاعدگیها نیز نتیجه ساده شدن بیشتر از اندازه توانند بودن. برای دانستن چرایی این بیقاعدگیها و چند مانیک و ناروشن بودن وندها باید با چند زبان کهن اشنا شوید. یک-ی از ویژگیها ی زبان ما دگرگون شدن واجها هنگام صرف واژگان است.
اندر بنیاد ریشه کارواژگان نباید دوگونه خوانده شوند. (به جز برخ-ی) این اندر لهجه تهرانی است که ریشه کارواژگان را جور دیگر خوانند. شاید با پروا به نویسمان نارسا. چون با نویسمان توان واژگان را چند گونه خواندن.
همی ومی هر دو یکست با مانیک ناهمسان. بهتر است به جای هم به کار نروند. می کوتاه شده همی است. افزون بر اکنون می به مانیک-ی روشن به کار نرود.
...